Lang Lopen op aarde

Hier staan stukken boek over Lang Lopen

.............voorlopig thuisgebracht

stuk 1 

voorlopig.....

                       De randen van Aarde

                                 ik hurk

...bij mijn huis waar zand de zee in stroomt en zee het strand op stroomt, daar hurk ik, stop mijn vingers rechtstandig  in het zand en zwellend zout water sijpelt tussen mijn vingers. Water dat zich over de hele wereld terugtrekt en dan weer opbolt zoals nu... 

                                  ik rek me uit

Ik herinner mij zwarte glimmende rotsen aan de rand van Sicilië. Daar steken ze  keihard en rechtstandig  in zee. Ik wilde op die rand zitten en met benen bungelen maar durfde niet. Toen ging ik languit liggen op die rotsen en stak mijn hoofd en mijn arm  over  de rand van de Aarde, voelde die rand in mijn oksel.  Zou hier, dacht ik toen, waar ik nu lig, nou ooit een Siciliaanse vrouw van mijn leeftijd met lange rokken aan en met zoute spetters op haar lippen, geprobeerd hebben om net als ik de rand van de Aarde in haar oksel  te voelen, in een tijd dat Aarde nog een platte schijf was... en dat ze zich toen had afgevraagd: 'Waar eindigt dan de zee'? 

Misschien had zij  zelfs wel gedurfd met haar benen te bengelen, met de rand van de Ade in haar knieholte...

                                  en rek me uit

We schrijven alweer 2014 als ik na een klim van twee dagen vanuit de diepte van de Gran Canyon mijn armen juist boven haar randen uitsteek en ze neerleg op Aarde, vanaf mijn oksels. Dan de vuisten op de aarde en met een laatste zwaai sta ik met met rugzak en al op haar rand.

 

 

 

 

.